Wie kent het? On-voor-waar-de-lijk? We weten allemaal wel de betekenis, maar heb je het woord ook eens ervaren? ECHT gevoeld? Voor mij was het weer een tijdje geleden, maar gistermiddag was het er weer. En hoe…

Sinds weken hadden mijn lief en ik tijd voor elkaar gepakt. Ik schrijf hem misschien wat ‘hard’, maar als we zelf de tijd niet nemen in ons gezin, dan IS er ook geen tijd.

Dit is geen verwijt naar de kinderen, maar heeft te maken met mijn patronen en ik altijd beschikbaar wil zijn voor hen. Ook deels vanuit een oud schuldgevoel 😉 Maar goed, terug naar mijn lief en ik.

We hebben gistermiddag een uurtje of 3 samen op ons bed gelegen. Heel duidelijk tegen de kinderen gezegd dat we er niemand kon storen. Ik ben me bewust van het feit dat dit met jonge kinderen bijna niet te doen is, maar met pubers kan het soms ook lastig zijn 😉

Lagen samen op bed, en nee geen bijbedoelingen, maar we luisteren dan vaak zachtjes een lekker muziekje en nemen echt de tijd voor elkaar. Delen wat er is of zijn juist helemaal stil en liggen tegen elkaar…

Juist in die stilte is het mogelijk om wat er werkelijk is naar voren te laten komen. Zonder dat het de bedoeling is, maar doordat we stil zijn komt het gewoon. In de drukte van de dag, wat ik deels zelf creëer, heeft het niet altijd de kans om zich te laten zien.

Gaat dit dan vanzelf als je stil gaat liggen op bed? Nope… bij mij volgt er eerst een uur van gedoe, worsteling, kattig zijn, ongeduld en frustratie. Een klaagzang wat er niet goed gaat, wat ik anders zou willen…

Totdat mijn lief mij een artikel wilde laten lezen over ware liefde v.s. narcistische liefde. Allang gezien riep ik… auwtsch… die kwam er harder uit dan ik bedoelde, maar gaf meteen de pijn van mijn verlangen aan.

Narcistische liefde ken ik. Iets dat verdiend moet worden en ten koste gaat van jezelf. Niet voorwaardelijk. Maar ware liefde, die onvoorwaardelijk is, kende ik nog niet. Totdat ik mijn lief ontmoette 😉

Ik merkte dat ik te scherp reageerde op zijn artikel en nam toch mijn telefoon erbij om het samen te lezen. Ik las voor, hij luisterde… ik herkende zijn liefde voor mij hierin, maar ging ook een stukje dicht, omdat ik ‘weet’ dat ik niet altijd onvoorwaardelijk ben.

Dat raakte mij in mijn verdriet, maar ik sprak het nog niet uit. Dus ik vroeg hem hoe hij mijn liefde ervaarde en hoe hij het zag met de (on)voorwaardelijkheid hierin. Zo eerlijk als hij is benoemde hij dat hij soms de voorwaardelijkheid ervaart, maar dat hij kan zien waar het vandaan komt.

Hij zegt ”hoe kan jij onvoorwaardelijk liefde geven als jij het voornamelijk voorwaardelijk & met pijn hebt gekend? Ik zie hoe zacht en puur je bent vanbinnen, maar dat het nog niet altijd naar buiten durft te komen, omdat er voorheen vaak afstraffing achteraan kwam.”

Toen was het stil… Ik voelde zijn liefde, maar durfde het niet binnen te laten komen… Hij lag naar het plafond te staren met mij in zijn armen, maar ik was bevroren. Bevroren door wat er werd aangeraakt en kon niets zeggen…

Zachtjes draaide hij naar me toe, nam me nog steviger in zijn armen, keek me aan en zei zachtjes: “Ik heb maar 1 vraag voor je… Zou je alsjeblieft willen proberen wat minder hard voor jezelf te zijn?”…

Die raakte recht in mijn hart… Tranen in mijn ogen en deed mij best niet in een enorme huilbui uit te barsten, dus liep het als een stroom over mijn wangen… Ik probeerde mezelf groot te houden, omdat ik niet als een klein meisje gezien wilde worden, maar wat raakte hij mij op een liefdevolle manier.

Dit voelt voor mij als onvoorwaardelijke liefde. Hij ziet mij en mijn worstelingen. Hij ziet hoe ik mijzelf van binnen af kan straffen terwijl ik zo zacht en zuiver ben… Hij merkt ook dat, als ik aan mijn taks zit, hij de enige is die veilig genoeg is om tegenaan te zeiken. Terwijl HIJ juist degene is die het niet verdiend.

Hij geeft mij alle ruimte van de wereld mijzelf te ontdekken èn geeft mij de liefdevolle begrenzing die ik nauwelijks heb gekend. Beschermt mij tegen mijzelf, omdat ik het soms diep van binnen nog niet kan.

Omdat delen van mij nog in een herinnering van toen & daar zitten in het hier & nu. Natuurlijk functioneer ik van buiten zoals ‘het hoort’ & zien weinigen hoe de oorlog bij mij van binnen kan zijn.

Maar doordat die oorlog er van binnen nog is en ik er regelmatig mee in verbinding kan zijn, kan ik juist mijn cliënten hierin meenemen. Niet dat we dan samen in de shit zitten, maar als ik in verbinding ben met mijn eigen shit & kwetsbaarheid, breng ik mijn cliënt in verbinding met haar deel.

Compassievol, uitnodigend, nieuwsgierig en ook liefdevol begrenzend. Onvoorwaardelijk, want ik verwacht helemaal niets… er hoeft helemaal niets… en dàt geeft juist al net dat beetje ruimte waardoor verandering kan ontstaan.

Hoe ervaar jij de (on)voorwaardelijkheid in je leven en naar jezelf? Zou je dit met mij willen delen hieronder?

4 gedachtes op “On-voor-waar-de-lijk”

  1. Lieve Marjolijn, Juist nu lopen de tranen over mijn wangen. Vandaag was zo’n speciale dag: scheidingspapieren opgestuurd en de advocaat betaald. Aan de andere kant las Peter-Jan mijn nieuwe artikel en vond het goed.
    Waarom blijf ik hem om goedkeuring vragen? Waarom laat ik ook niet los?
    Dan lees ik vannacht jouw onvoorwaardelijke liefde en voel me leeg, onzeker, angstig voor de toekomst.
    “Hoe onvoorwaardelijk ben jij Loek?” gonst er door mijn hoofd. Ik laat iemand dichtbij komen maar altijd zover ik het wil en niet over mijn grens. Die grens is als prikkeldraad, pijnlijk en houdt anderen op afstand.
    Een nieuwe toekomst staat voor de deur of gaat die mijn deur voorbij? Waarom toch zo die onzekerheid?
    Ik voel de angst voor eenzaamheid, het alleen moeten doen, niemand die even mijn artikel leest, corrigeert en een kritische opmerking plaatst….niemand?
    Ik mag wel mijn hart blijven volgen en vooral open laten staan naar de wereld toe, anders vereenzaam ik. Ik ben immers een ‘mensen-mens’
    Er is geen boosheid, geen verwijt, geen rancune, alleen verdriet over de onbereikbaarheid.
    Twee mensen 45 jaar op pad en lopen ieder een eenzame weg.
    Dank voor je openhartige verhaal lieverd.
    Ik ga opnieuw proberen te slapen, liefs
    Loek

    1. Dank je wel voor jòuw openhartige verhaal lieve Loek. De angst en pijn die zo aanwezig zijn… toen ik je woorden las over die grens als prikkeldraad flitste meteen een jongere jongen voorbij die letterlijk de prikkeldraad in werd geduwd met zijn nieuwe, nette kleding. Alsof hij zich wil laten zien, nog vast zit in ‘toen en daar’ in het ‘hier en nu’. Ik gun het hem dat hij heel zachtjes wat liefde kan ontvangen. Al is het maar druppeltje voor druppeltje. Volg je hart naar binnen toe en sta open voor dat wat gezien wil worden i.p.v. open te staan voor de wereld met de angst te vereenzamen. De eenzaamheid zit van binnen, maar ook je eigen-wijsheid, liefde en compassie. Ik bouw een liefdevolle brug naar die delen die zelf nog niet uit kunnen reiken en ben er… Geef hen de warmte die jullie mij hebben gegeven op momenten dat ik het nodig had. Wens je veel liefs Loek & een dikke knuffel. Je bent niet alleen…

  2. Annemieke den Hertog

    Prachtig stukje. Het onvoorwaardelijke ken ik alleen van mijn moeder en die is er al een hele poos niet meer. Wist niet dat er werkelijk zulke mannen als jouw lief bestonden trouwens….🙄 Mijn ervaringen maken dat ik nu voor een leven alleen kies en dat bevalt me prima. Ik ben zonder partner veel gelukkiger en kom tenminste aan mezelf toe. Wie weet loop ik ooit nog tegen iemand aan die me wel ‘ziet’.
    Liefs ♥️🍀

    1. Hoe mooi is het dat je het wel herkent van je moeder, dan heb je een herinnering die, naast het gemis, ook heel warm kan voelen. Ook ik was het geloof verloren dat er mannen zijn die wèl heel liefdevol, afgestemd en meelevend kunnen zijn. Hij kwam zo onverwacht voorbij en zijn er beide van overtuigd dat ze van boven mee hebben gestuurd 🙂 Mijn buik krimpt ineen bij het lezen dat je voor een leven alleen hebt gekozen en zonder partner veel gelukkiger bent. Niet dat die keuze niet oké voelt, maar de pijn die er achter zit ervaar ik waarschijnlijk in mijn buik 😉 Je bent zo’n leuk, mooi mens. Hoop oprecht dat er, net als bij mij, ineens een man in je leven komt die er is voor jou, zonder allerlei voorwaarden 😉 veel liefs x

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen
Scroll naar top
Marjolijn Knippels draait op SYS PlatformSYS Platform